05 ธันวาคม 2554

ม่านประเพณี ( 2506 ) - The Love Eterne (1963)

ม่านประเพณี ( 2506 ) 
The Love Eterne (1963)


นิยายเรื่องม่านประเพณี The Love Eterne หรือบางเวอร์ชันใช้คำว่า Butterfly Lovers ถูกสร้างขึ้นมาหลายรุ่น หลายสมัย มีตั้งแต่งิ้ว ละครเวที การแสดงอุปรากรต่างๆ รวมทั้งสร้างเป็นภาพยนตร์อีกหลายๆ ครั้ง ในที่นี้ผมจะกล่าวถึงเวอร์ชันที่สร้างโดย ชอว์ บราเดอร์ ร่วมกับผู้กำกับหลี่ฮั่นเสียง (ผู้กำกับที่มีชื่อเสียงมากๆ มีชีวิตอยู่ในช่วง พ.ศ.2469-2539) นำแสดงโดย เล่อตี้ หลินปอ ถือเป็นหนังทำเงินในเอเซียมากที่สุดในยุคนั้นเลยทีเดียว โดยเฉพาะที่ไต้หวันฉาย 186 วัน ทะลุ 8 ล้านเหรียญ มีผู้ชมมากกว่า 700,000 คน เรียกได้ว่าคนในไต้หวันกว่าร้อยละ 90 ได้ชมหนังเรื่องนี้ กล่าวกันว่า มีคุณป้าท่านหนึ่งชื่นชอบภาพยนตร์เรื่องนี้มากๆ ถึงขนาดที่ว่า ดูหนังเรื่องนี้ซ้ำๆ กันกว่า 120 รอบ (สมัยนั้นยังไม่มี DVD/VCD หรือเครื่องเล่นวิดีโอ)





ม่านประเพณีเวอร์ชันนี้ถือเป็นภาพยนตร์ที่ดำเนินเรื่องด้วยเพลงเป็นส่วนใหญ่ โดยใช้เพลงประเภทหวางเหม่ยเตี้ยว (ชาติตะวันตกมักเรียกกันว่า Yellow Plum Opera) ถือเป็นแนวเพลงที่มีอิทธพลมาจากงิ้วในมณฑลอันฮุย ประเทศจีน คำว่า หวางเหม่ยเตี้ยว หมายถึง การขับร้องประเภทหนึ่งที่อาศัยความคล้องจองของถ้อยคำต่างๆ โดยใช้ภาษาจีนกลางมาเรียงร้อยกันเป็นเพลง ซึ่งน้ำเสียงของนักร้องมักไม่ใช้เสียงสูงมากถึงระดับงิ้วที่พวกเราเคยได้ยินกัน ซึ่งหากเทียบเคียงกับบ้านเราแล้วก็น่าจะเทียบได้กับลำตัดหรือเพลงอีแซวประมาณนี้ ซึ่งส่วนใหญ่เพลงแนวหวางเหม่ยเตี้ยวมักใช้แต่ภาษาจีนกลางเพื่อเล่นคำเป็นหลัก เนื่องจากคนจีนส่วนใหญ่มักจะเข้าใจภาษาจีนกลาง (แมนดาริน) กันทั่วโลกอยู่แล้ว ทั้งนี้เพลงหวางเหม่ยเตี้ยวใช้เครื่องดนตรีจีนพื้นเมืองร่วมกับเครื่องดนตรีสากลบรรเลงโดยที่เน้นที่เครื่องสายเป็นหลัก ตัวอย่างภาพยนตร์ที่ใช้เพลงหวางเหม่ยเตี้ยว ได้แก่ จอมใจจักรพรรดิ์ หวังเจาจิน ฯลฯ

 
ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัลมากมายจากหลายสถาบัน อีกทั้งเพลงประกอบเรื่องม่านประเพณีเวอร์ชันนี้ มีผู้นำไปร้องกันมากมาย หนึ่งในนั้นก็คือ "เติ้ง ลี่ จวิน" ขณะนั้นเธอมีอายุเพียง 10 ขวบ ได้นำเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่องนี้ ไปประกวดขับร้องนักร้องยุวชนที่ไต้หวัน และได้รับรางวัลขนะเลิศที่นั่น ************
เรื่องย่อ
ประเทศจีนในสมัยโบราณ เด็กผู้หญิงมักจะถูกฝึกการบัานการเรือนอยู่เพียงภายในบ้านหรือในหมู่บ้านเท่านั้น ไม่ยอมให้เรียนหนังสือเฉกเช่นเดียวกับเด็กผู้ชายสักเท่าไร ดังนั้น จุ๊หยิงไถ สาวน้อยที่มีฐานะทางบ้านพอสมควร จึงปลอมตัวเป็นเด็กผู้ชายเพื่อไปเรียนหนังสือที่หางโจว และได้พบกับหนุ่มน้อยนามว่า เหลียงซานป๋อ ต่างก็ถูกชะตากัน สนิทสนมกันอย่างมาก โดยทางซานป๋อไม่ทราบเลยว่าหยิงไถคือผู้หญิงปลอมตัวมา จนวันหนึ่งหยิงไถได้รับจดหมายให้กลับบ้านด่วน และก่อนที่จะจากกัน ซานป๋อได้เดินไปส่งเธอและร่ำลากันถึง 18 ครั้ง หยิงไถจึงได้มอบหยกรูปผีเสื้อให้กับซานป๋อไว้ เพื่อให้นำไปสู่ขอน้องสาวของเธอกับทางบ้าน ซึ่งแท้จริงแล้วก็คือตัวเธอนั่นเอง เมื่อซานป๋อทราบว่าเธอเป็นหญิง จึงรีบเดินทางไปหาหยิงไถ ระหว่างทางได้ร้องเพลงไปบ่นไปว่า "ตัวเราทำไมไม่เฉลียวใจเลยนะ ว่า หยิงไถ เป็นผู้หญิง" (เพลงเด่นของเรื่อง) พอถึงบ้านของสาวเจ้าแล้ว เรื่องราวก็กลับพลิกผัน เมื่อทางบ้านของเธอยกหยิงไถให้กับลูกชายของเจ้าเมืองซึ่งมีฐานะทัดเทียมกันไปเสียแล้ว เมื่อซานป๋อเดินทางมาที่บ้านของหยิงไถและทราบเรื่องราวทั้งหมด จึงโศกเศร้าและได้ตรอมใจตายไปในที่สุด และเมื่อหยิงไถรู้เรื่องในวันที่ส่งตัวเจ้าสาว จึงแวะไปคำนับหลุมฝังศพของซานป๋อ ร้องห่มร้องไห้ ระหว่างนั้นก็เกิดแผ่นดินไหว ทำให้หลุมฝังศพซานป๋อแยกออกจากกัน หยิงไถเองจึงตัดสินกระโดดลงไปในหลุมเพื่อฆ่าตัวตายตามคนรัก หลุมศพจึงปิดลงทำให้ทั้งสองได้ตายเคียงข้างกัน จากนั้นวิญญานของทั้งคู่ก็กลายเป็นผีเสื้อโบยบินขึ้นสู่ท้องฟ้าไปในที่สุด


เดวิด เจียง



เดวิด เจียง เดิมชื่อ เจียงเหว่ยเหนียน เกิดเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1947 ปัจจุบันอายุ 64 ปี เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงตั้งแต่อายุ 4 ขวบ ด้วยผลงานภาพยนตร์ชิ้นแรก “อ้าวเหมินต้าเซวี่ยอั้น” 《澳门大血案》 ต่อมาเมื่ออายุได้ 19 ปี ฉินเพ่ยผู้เป็นพี่ชายได้แนะนำให้เขารู้จักกับถังเจียและหลินเจียเหลียง ซึ่งเป็นนักแสดงคิวบู๊ชื่อดัง หลังจากนั้นเดวิด เจียงจึงได้เริ่มอาชีพนักแสดงคิวบู๊อย่างเป็นทางการ
เขาทำงานนี้กว่า 2 ปี ในที่สุดในปี 1968 จางเชอะก็เห็นแววการแสดงของเขาจากเรื่อง “หงส์ทองคะนองศึกภาค 2” จึงได้จับเขามาเซ็นสัญญากับชอว์บราเธอร์อย่างเป็นทางการ ในปีต่อมาเดวิด เจียง ชิมลางบทพระเอกครั้งแรกในหนังเรื่อง “ไอ้หนุ่มมีดฟ้าลั่น” (The Wandering Swordsman) และในปีเดียวกันก็คว้ารางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมและรางวัลดาราชายผู้มีบุคลิกร่วมสมัยของเทศกาลหนังเอเชีย จากภาพยนตร์เรื่อง “แค้นไอ้หนุ่ม”(Vengeance!) ในปี 1970 และ The แอ็กเนส ชาน ยอดรัก (Generation Gap) ในปี 1973 ตามลำดับ นับเป็นยุคทองของเขาโดยแท้
ในจำนวนภาพยนตร์ที่เขาแสดงมีอยู่หลายเรื่องทีเดียวที่แสดงร่วมกับตี้หลุง พระเอกคู่ขวัญ อาทิ เดชไอ้ด้วนภาค 3 (เดวิด เจียงมารับบทนำแทนหวังหยู่ที่ออกจากชอว์บราเธอร์ไป), เดชไอ้เปีย, คู่โหด, ดาบไอ้หนุ่ม, 13 พยัคฆ์ร้ายค่ายพระกาฬ, 5 พยัคฆ์หนุ่ม, ผู้ยิ่งใหญ่แห่งเขาเหลียงซาน ภาค 2, สี่เซียนประจัญบาน, ไอ้หนุ่มหมัดสั่ง เป็นต้น
นอกจากงานแสดงแล้ว เดวิด เจียง ยังเคยโชว์ฝีมือกำกับหนังด้วย ซึ่งก็ได้รับเสียงตอบรับค่อนข้างดี
      
       เดวิด เจียง นับว่าคร่ำหวอดในวงการบันเทิงมายาวนานเกือบ 60 ปี มีผลงานแสดงและกำกับรวมแล้วไม่ต่ำกว่า 160 เรื่อง และปัจจุบันก็ยังคงรับงานแสดงอยู่
      
       ด้านชีวิตครอบครัวเมื่อปี 1974 เดวิด เจียง แต่งงานกับหลี่หลินหลิน ซึ่งเป็นนักแสดงที่เราคุ้นหน้าคุ้นตากันดี ทั้งสองเคยร่วมงานแสดงด้วยกันหลายเรื่อง หลังจากแต่งงานแล้วทั้งคู่มีลูกสาวด้วยกัน 2 คน และลูกชาย 1 คน ในช่วงปี 1991 พวกเขาย้ายถิ่นฐานไปอยู่แคนาดา ก่อนจะย้ายกลับมาฮ่องกงเมื่อปี 2007


ตี้หลุง




ในวงการบันเทิงจีนมีศิลปินดารายุค 70-80 ไม่น้อยที่ยังคงยึดอาชีพในวงการบันเทิงมาจนถึงทุกวันนี้ หากพูดถึงนักแสดงชายหน้าตาหล่อเหลา และฝีไม้ลายมือในการแสดงไม่เป็นรองใคร ดูจากรางวัลทางการแสดงที่คว้ามาเป็นกระบุงโกยเป็นเครื่องการันตี คงต้องยกให้อดีตพระเอกขายดีของชอว์บราเธอร์นาม..ตี้หลุง คนนี้เลยทีเดียว
.................................
 ตี้หลุง เดิมชื่อว่า “ถันฟู่หรง” เกิดเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ.1946 ปัจจุบันอายุ 65 ปี ภูมิลำเนาเดิมอยู่ที่เมืองซินฮุ่ย มณฑลกวางตุ้ง ร่ำเรียนมวยหย่งชุนมาตั้งแต่เล็ก ต่อมาเข้ามาเรียนหนังสือที่ฮ่องกง โดยเคยเข้าศึกษาที่วิทยาลัย Eton English college เมื่ออายุได้ 22 ปี เขาได้สอบเข้าเป็นนักเรียนการแสดงของชอว์บราเธอร์
      
       และแล้วโอกาสในการแสดงก็มาถึง ในปี 1969 ผู้กำกับจางเชอะได้เลือกตี้หลุงจากบรรดานักแสดงหน้าใหม่นับสิบที่มาแคสติ้ง มารับบทนำในหนังเรื่อง Dead End 《死角》 และจางเชอะนี่เองที่เป็นคนตั้งชื่อในวงการให้เขาว่า “ตี้หลุง”
      
       หลังจากนั้นในปี 1973 ภาพยนตร์เรื่อง “เดชไอ้เปีย” (The Blood Brothers) ส่งให้เขาคว้ารางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากเวทีประกาศรางวัลภาพยนตร์ม้าทองคำครั้งที่ 11 ของไต้หวัน และรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากเทศกาลหนังเอเชียครั้งที่ 19 ในปีเดียวกัน
      
       ตี้หลุงนับว่าเป็นพระเอกมือรางวัลคนหนึ่งของวงการ บทบาทการแสดงของเขาในอีกหลายเรื่องก็มีรางวัลเป็นการันตีเช่นกัน อาทิ รางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากเทศกาลหนังเอเชียครั้งที่ 25 จากเรื่อง ถล่ม 13 เจ้าอินทรีในปี 1979
อย่างไรก็ตาม หลังจากร่วมงานกับชอว์บราเธอร์มาหลายสิบเรื่อง ในที่สุดในปี 1985 ตี้หลุงก็ตัดสินใจออกจากชอว์ บราเธอร์หลังจากผลงานช่วงหลังๆ เริ่มแผ่วลง


แต่แล้วในปีต่อมาชื่อเสียงของตี้หลุงกลับมาโด่งดังอีกครั้ง จากการร่วมงานแสดงหนังจอเงินกับโจวหยุนฟะ และเลสลี่ จาง ในเรื่อง “โหด เลว ดี” (A Better Tomorrow) ผลงานการกำกับของจอห์น วู และส่งให้เขาคว้ารางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากเวทีม้าทองคำครั้งที่ 23 มาได้สำเร็จ หลังจากนั้นผลงานภาพยนตร์ของเขาก็มักมีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับตำรวจและแก๊งมาเฟีย
      
       ช่วงปลายยุค 80 ตี้หลุงมีปัญหาสุขภาพเรื้อรังจึงได้อำลาวงการเป็นการชั่วคราว ก่อนจะหวนคืนวงการอีกครั้งในปี 1993 ด้วยการรับงานแสดงหลากหลายแนว หนึ่งในนั้นคือบทตำรวจใจดีในหนังเรื่อง The Kid ในปี 1999 ที่มีเลสลี่ จางเป็นพระเอก เรื่องนี้เขาคว้ารางวัลนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมจากเวทีฮ่องกง ฟิล์ม อวอร์ดสครั้งที่ 19 ด้วย
      
       นอกจากหนังจอเงินแล้ว เรายังเห็นตี้หลุงในละครโทรทัศน์หลายเรื่อง อาทิ บทเปาบุ้นจิ้นเวอร์ชั่นของทีวีบี, บทฮ่องเต้เฉียนหลง ในองค์หญิงกำมะลอภาค 3 เป็นต้น
      
       ด้านความรัก จอมยุทธตี้หลุง เริ่มปลูกต้นรักกับเถาหมิ่นหมิง นักแสดงหญิงของชอว์บราเธอร์ โดยขณะนั้นเธอมีอายุแค่ 14 ปีเท่านั้น หลังจากคบหากัน 5 ปี ตี้หลุงในวัย 30 ก็เข้าสู่ประตูวิวาห์ ฝ่ายหญิงออกจากวงการบันเทิงมาเป็นแม่บ้าน มีบุตรชายด้วยกัน 1 คน ชื่อว่า ถันจวิ้นเยี่ยน ที่หน้าตาหล่อเหลาไม่แพ้ผู้เป็นพ่อ และเดินตามรอยเข้าสู่วงการบันเทิงเช่นกัน

       

29 พฤศจิกายน 2554

หลิวเซี๊ยะหัว (ซูสีไทเฮา 1984)


















นำแสดงโดย
หลิวเซี๊ยะหัว , อู่เหว่ยกั๊วะ , หลิวหย่ง
สตรีที่ทรงอำนาจเหนือชีวิตคนจีน สตรีที่มีประวัติพิสดารที่สุดคนหนึ่งของโลก 47 ปี ที่เธอปกครองอยู่ มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายหลากหลาย น่าติดตามชมมากคับ เป็นหนังเก่าแต่น่าดู และสะสมจริง ๆ ครับ ดูเรื่องนี้แล้วเหมือนเรียนประวัติศาสตร์จีนไปด้วย สนุกดีคับ

รายละเอียด
"ภาพยนตร์ชุดนี้เป็นการแสดงให้เห็นถึงการว่าราชการหญิงคนหนึ่งของจีน คือ พระนางซูสี ที่คอยบงการเปรียบเสมือนเป็นจักรพรรดิเงาของจีนในยุคราชวงศ์ชิง (เช็ง) ที่คอยอยู่เบื้องหลังและว่าราชการหลังม่านองค์ฮ่องเต้ ""พระนางซูสี"" ได้ใช้ความฉลาดเฉลี่ยวปกครองราชวงศ์ชิง (เช็ง) มายาวนานนับถึงการปกครองราชวงศ์ชิง (เช็ง) มีการเปลี่ยนแปลงการปกครองซึ่งเป็นชาวต่างชาติต่อประเทศจีนระยะเวลา 268 ปี
ความเป็นมาของ ""พระนางซูสีไทเฮา"" ประวัติเดิมนางเกิดในตำบลหนึ่งในตระกูลเยโฮนาลา ได้รับการคัดเลือกสาวงามเข้าวังและได้เป็นหญิงโปรดของฮ่องเต้เซียนเฟงในสมัยราชวงศ์ชิง (เช็ง) ครองราชย์ปี พ.ศ. 2394-2404 (ตรงกับสมัยรัชกาลที่ 4 กรุงรัตนโกสินทร์) เมื่อเข้าอยู่ในวังได้เป็นสนมโปรดช่วยราชการฮ่องเต้ทรงเซ็นหนังสือราชการ และรู้เกี่ยวกับราชการงานเมืองเป็นอย่างดี และได้มีราชโอรสกับพระเจ้าเซียนเฟงปี พ.ศ. 2399 และนี่ก็คือจุดเปลี่ยนแปลงของราชวงศ์ชิงที่เกิดขึ้นและเป็นที่เลื่องลือไปทั่วโลก เพราะในยุคสมัยนั้นอังกฤษและฝรั่งเศสได้มีบทบาทเข้ามายึดการปกครองที่รู้จักกันดีในยุค ""สงครามฝิ่น"" กับจีนในปี พ.ศ. 2404 ฮ่องเต้เซียนเฟงประชวรและสิ้นพระชนม์ตามประเพณีของราชวงศ์ชิง คณะผู้สำเร็จราชการต้องเฉลิมพระนามแด่พระราชินี และนางเยโฮนาลาว่าเป็นพระราชินีหม้าย (Empress Dowager) นางเยโฮนาลาได้พระนามว่า ""ซูสีแปลว่า พระมารดาแห่งความเจริญรุ่งเรือง"" และในยุคปัจจุบันได้มีสถานที่เป็นสถานโบราณทางประวัติศาสตร์เช่น พระราชวังฤดูร้อนอีเหอหยวนซึ่งใช้เป็นที่ประทับและว่าราชการหลังม่านของพระนางซูสีไทเฮา ตั้งอยู่ตอนเหนือกรุงปักกิ่ง

ภาพยนตร์ชุดนี้ได้ถ่ายทอดการแสดงการบริหารงานสำเร็จราชการของพระนางซูสีไทเฮาไว้อย่างละเอียดในชุดนี้ผู้เล่นเป็นพระนางซูสีไทเฮาคือ ""หลิวเซียะหัว""" 

 
    

  


25 พฤศจิกายน 2554

อดีตถึงปัจุบัน..คึดถึงใครดูเลยครับ

หมี่เซี๊ยะ

หวีอันอัน

เจ้าหย่าจือ

หลิวเซียะหัว

หลี่เยื่ยนซัน

ฝงเป๋าเป่า

เจิ้นเส้าชิว

หลิวสงเหยิน

หลิงหย่ง

ขวา หัวเย่อหัว..

18 พฤศจิกายน 2554

"สราวุธ เฮ้งสวัสดิ์" หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ "นิ้วกลม"


อ่านชีวิตในมุมที่อบอุ่นของผู้ชายอารมณ์ดีชื่อ "นิ้วกลม"
 หากเอ่ยถึง "สราวุธ เฮ้งสวัสดิ์" คงไม่มีใครรู้จักผู้ชายคนนี้กันดีเท่ากับชื่อ "นิ้วกลม" นามปากกาสุดฮิปที่เริ่มจากนามจอ (นามปากกาที่ใช้ในเว็บบอร์ดคณะสถาปัตย์ จุฬาฯ) จนบานปลายกลายมาเป็นชื่อแทนตัวตนที่ทำให้ผู้อ่านหลาย ๆ คนหลงใหล และคลั่งใคล้ในงานเขียนของเขา
      
       ทั้งผลงานในนิตยสารอะเดย์ที่รวมเล่ม และตีพิมพ์เป็นบันทึกการเดินทางสร้างชื่ออย่างโตเกียวไม่มีขา กัมพูชาพริบตาเดียว เนปาลประมาณสะดือ สมองไหวในฮ่องกง และนั่งรถไฟไปตู้เย็น นอกจากนี้ยังมีนวนิยายมีมือ ผม, มิราคามิ รวมไปถึงความเรียงเรื่องอิฐ ณ. เพลงรักประกอบชีวิต และอาจารย์ในร้านคุกกี้
      
       แต่กว่าจะพาตัวเองมาเป็นนักเขียนจนมีผลงานที่สร้างแรงบันดาลใจ และกลายเป็นนักเขียนในดวงใจของใครหลาย ๆ คนนั้น สิ่งที่คนจำนวนไม่น้อยอาจยังไม่ทราบก็คือ ความอบอุ่น ความเข้าใจ และสายใยรักภายในครอบครัว อันเป็นที่มาของพลังในตัวหนังสือที่ถูกส่งผ่านไปยังสายตาผู้อ่านทุก ๆ ท่าน

ผู้ชายอารมณ์ดีผู้สร้างโลกสวย ๆ ผ่านตัวหนังสือในวัย 33 ปีคนนี้ เล่าว่า เขาเติบโตในครอบครัวที่พ่อกับแม่เปิดร้านขายของชำ มีพี่สาว 2 คน คนหนึ่งเป็นเภสัชกร ส่วนอีกคนเป็นเจ้าของร้านสุกี้ ทั้งเขาและพี่สาวถูกเลี้ยงดูแบบให้อิสระในการคิด แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องอยู่ในกฎเกณฑ์ และมีความรับผิดชอบต่อการเรียนควบคู่ไปด้วย
      
       
"ความเป็นผู้เป็นคนของผม พูดได้เต็มปากเลยว่า ผมได้มาจากพ่อ (หัวเราะ) เพราะพ่อจะคอยคุมให้อยู่ในระเบียบ และค่อนข้างมีหลักการ ส่วนความละเอียดอ่อนและความอ่อนโยนผมได้จากแม่เยอะมาก ๆ เพราะแม่จะเป็นผู้หญิงที่รักธรรมชาติ และรักสัตว์ ทุกวันนี้แม่จะเลี้ยงจิ้งจกไว้บนโต๊ะทานข้าว (หัวเราะ) เจอคางคกก็ไม่ไล่ หรือบางครั้งเห็นกระรอก เห็นนกก็ชอบแอบเอาอาหารไปให้"
      
       ดังนั้นคุณแม่ในความหมายของเขาจึงเป็นโลกของความฝัน ส่วนคุณพ่อคือโลกของความเป็นจริง หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ถ้าคุณพ่อก็คือส่วนของเหตุผล คุณแม่ก็คือส่วนทางอารมณ์ และจินตนาการนั่นเอง
      
       
"คนเราต้องใช้อารมณ์ในการคิดสิ่งต่าง ๆ ให้มันสวยงาม ในขณะเดียวกันก็ต้องใช้เหตุผลในการควบคุม และผลิตสิ่งที่ตั้งใจจะทำ หรืออยากถ่ายทอดมันออกมา ทั้งสองสิ่งนี้คือส่วนผสมที่ผมได้มันมาจากพ่อกับแม่ ซึ่งมันอยู่ในตัวผม และอยู่ในงานเขียนของผมด้วย"
      
       หากใครได้เคยอ่านงานเขียนของนิ้วกลม เราจะพบกับพลังของตัวหนังสือที่ให้แง่คิด และสามารถกระตุ้นให้คนอื่น ๆ มีแรงพลังที่จะคิด และทำอะไรดี ๆ ได้มากมาย ซึ่งพลังของตัวหนังสือนี้ ปฏิเสธไม่ได้ว่า ส่วนสำคัญมาจากครอบครัวที่คอยสร้างโลกอันสวยงามให้แก่เขา


"ครอบครัวมีผลอย่างมากต่อทัศนคติในการมองโลกของผม เพราะผมรู้สึกว่า ครอบครัวไม่ทำร้ายผม อยู่บ้านแล้วรู้สึกปลอดภัยว่างั้นเถอะ เวลาออกมาสู่โลกนอกบ้าน ผมจึงไม่กลัวเท่าไร เพราะผมรู้อยู่แล้วว่า เรามีเบาะนิ่ม ๆ รออยู่ที่บ้าน ถ้าพลัดตก หรือทำอะไรผิดพลาด อย่างน้อย ๆ เราก็มีเบาะนิ่ม ๆ ใบนี้รองรับเราอยู่ แต่ถ้าในบ้านมันแหว่ง หรือมีอันตราย ผมมองว่า เราจะระแวงโลกมากกว่านี้ บางคนอาจมองโลกในแง่ร้ายไปเลยก็มี แต่ผมโชคดีที่บ้านผมไม่ใช่อย่างนั้น"
      
       "โดยเฉพาะแม่ เธอเป็นซูเปอร์เบาะมาก ๆ ไม่ว่าเราจะเจออะไร หรือผิดพลาดอะไร เราก็ถูกไปหมดสำหรับแม่ (หัวเราะ) อย่างถูกผู้หญิงหักอก แม่ก็จะปลอบใจว่า อย่าไปสนใจเขาเลย ซึ่งความรักของแม่ในความรู้สึกของผมตรงกับเพลง ๆ หนึ่งของ Projects H ซึ่งเนื้อร้องว่า...ต่อให้ใครไม่รัก ต่อให้ใครไม่สน แต่อยากจะขอให้เธออดทน ไม่ต้องไปหวั่นไหว ต่อให้ดาวหมดฟ้า ต่อให้คนทั้งโลกไม่เข้าใจแต่รู้ไว้อย่างได้ไหม ว่าฉันนั้นรักเธอ...นี่คือสิ่งที่ผมรู้สึกได้ว่า แม่มีให้ผมมาโดยตลอด" นิ้วกลมเผยความรู้สึกถึงแม่
      
       ถึงแม้ว่าแววในการเป็นนักเขียนจะไม่ได้เฉิดฉายมาตั้งแต่เด็ก แต่ด้วยความสนใจในงานเขียน ทำให้เขาเริ่มอ่านหนังสือมากขึ้นตอนเรียนคณะสถาปัตยกรรม จุฬาฯ โดยต้นเริ่มจากหนังสือของเพื่อนเรื่อง The Neverending story เรื่อยมาจนเป็นวรรณกรรม และนิตยสาร A day, Summer Open ที่ทำให้เขามีไฟ และอยากเขียนหนังสือดี ๆ เพื่อสร้างโลกแห่งความจริงที่สวยงามขึ้นมา


 "ผมมีความสุขทุก ๆ ครั้งที่ได้เขียน ผมรู้สึกว่าตัวเองโชคดี เพราะงานเขียนเป็นงานที่ทำให้ผมได้ทบทวนความคิด ทบทวนตัวเอง ทำให้เราเข้าใจตัวเอง แต่สิ่งที่โชคดีกว่านั้นก็คือ มีคนเขาอ่านงานของเรา แล้วเขาบอกเราว่า อ่านแล้วรู้สึกดีจังเลย หรือบางคนก็บอกว่า อ่านแล้วคิดอะไรได้เยอะเลย อ่านแล้วหายทุกข์ ซึ่งเราฟังแล้วก็รู้สึกดีมาก ๆ ครับ" นิ้วกลมกล่าวด้วยความภูมิใจ
      
       ดังนั้น สิ่งมหัศจรรย์ที่สุดในการเขียนหนังสือไม่ใช่การสร้างโลกในจินตนาการ แต่เป็นการสร้างโลกสวย ๆ ในความจริงขึ้นมา นี่คือสิ่งที่ "นิ้วกลม" ได้พิสูจน์ให้เห็นผ่านงานเขียนหลาย ๆ เล่มของเขาที่สามารถกระตุ้นให้คนอ่านมีพลังที่จะคิดและทำอะไรดี ๆ หลายอย่าง ซึ่งคงไม่เกินไปนัก ถ้าจะบอกว่า พลังในงานเขียนส่วนหนึ่ง เขาได้มันมาจากผู้อ่าน และที่สำคัญมันมาจากความรัก ความเข้าใจ และความอบอุ่นในครอบครัวด้วย

"ความหมายของคนคนหนึ่ง คือความหมาย และคำตอบของการที่ว่า ทำไมเราต้องอยู่บนโลกต่อไป ผมว่าจริง ๆ แล้วคนเราโคตรไม่มีเหตุผลในการต้องอยู่เลย พรุ่งนี้จะตายไปก็ได้ มันไม่ได้กระทบอะไรต่อโลกใบนี้เลย แต่คำตอบของการที่เราต้องอยู่สำหรับผมก็คือ เพราะเราจะได้อยู่ด้วยกันไง ได้อยู่กับพ่อแม่ที่เรารัก เพราะถ้าไม่มีเรา เขาก็จะรู้สึกขาดหาย เช่นเดียวกัน ถ้าเราไม่มีเขา เราก็รู้สึกขาดหายเหมือนกัน"
      
       "ดังนั้น ตอนเราอยู่ด้วยกัน เราไม่รู้หรอกว่ามันสำคัญขนาดไหน แต่เวลาที่เราต้องการใครสักคน ครอบครัวคือสิ่งมาตอบตรงนั้นได้ และอาจคิดไปได้กว้างกว่านั้น คือ ถ้าตัวเราสามารถให้ความรัก และทำตัวให้มีคุณค่ากับผู้อื่นเหมือนที่พ่อกับแม่ทำกับเรา มันก็คงจะดี เพราะมันทำให้เรามีเหตุผลที่จะตื่นขึ้นมาแล้วรู้สึกว่า เราก็หายใจต่อไปได้ หรือเรามีความหมายต่อคนอื่นอยู่เหมือนกันนะ" นิ้วกลมเผย
      
       
ถึงวันนี้ นิ้วกลมผันตัวเองจากนักเขียนประจำ และผู้กำกับโฆษณามาทำงานอิสระ ทั้งเขียนคอลัมน์ บทความ และเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์ทางช่องไทยพีบีเอส (รายการพื้นที่ชีวิต กับรายการเป็นอยู่คือ) ทำให้เขามีเวลากับครอบครัว และคนรักมากขึ้น
      
       
"ทุก ๆ เช้า ผมจะลงมาทานกาแฟกับพ่อแม่ และคุยกันมากขึ้น อย่างน้อย ๆ ผมจะหาเวลาสักวันเจอกันตอนเช้าแล้วกลับมาทานข้าวเย็นร่วมกันในครอบครัว เพราะผมรู้สึกว่า หน้าต่างของเขาก็คือลูก เขาก็อยู่กับชีวิตเดิม ๆ ของเขา แต่สิ่งหนึ่งที่ทำชีวิตเขาให้มีสีสันและไม่น่าเบื่อก็คือ เรื่องที่ลูกคาบมาเล่าให้เขาฟัง ถึงแม้ว่าบางเรื่องจะเป็นเรื่องทุกข์ใจของลูก แต่มันก็เป็นเรื่องที่พ่อกับแม่ยินดีรับฟังเราเสมอ" นิ้วกลมทิ้งท้ายถึงความสุขที่ได้ใช้เวลากับครอบครัว